İndüktörlerin temel teorisi, elektromanyetik indüksiyon ve manyetik enerji depolama mekanizmalarına dayanmaktadır. Özünde, akımdaki bir değişiklik iletkenin etrafında bir manyetik alan oluşturur; tersine, bu manyetik alandaki değişiklikler, akımdaki değişime karşı çıkan bir elektromotor kuvvete neden olur. Bu işlem indüktör çalışmasının temelini oluşturur ve onu dirençten ayırır.
Teorik olarak, bir indüktördeki voltaj ile akımın değişim hızı arasındaki ilişki $V=L \\frac{di}{dt}$ olarak ifade edilir. Endüktans değeri $L$, bobin sarımlarının sayısına, çekirdek malzemenin geçirgenliğine ve bileşenin fiziksel boyutlarına göre belirlenir. Daha fazla sayıda dönüş veya daha yüksek geçirgenlik, daha yüksek endüktansla sonuçlanır ve bu da akımdaki değişikliklere karşı daha güçlü direnç sağlar. Bu ilişki, indüktörün bir devredeki temel rolünü göstermektedir: akımdaki değişiklikleri geciktirmek.
Enerji dinamiği ile ilgili olarak, indüktörler elektrik enerjisini depolama için manyetik alan enerjisine dönüştürebilir ve $W=\\frac{1}{2}LI^2$ formülüne tabidir. Enerji, akım arttığında depolanır ve akım azaldığında devreye geri verilir; sonuç olarak indüktörler, anahtarlamalı güç kaynakları, filtre devreleri ve salınım sistemleri gibi uygulamalarda enerji tamponu görevi görür. Ayrıca, AC devrelerinde indüktörler frekans bağımlılığı gösterirler-özellikle, endüktif reaktans ($X_L=2\\pi fL$) frekansla birlikte artar- ve bu da onların yüksek-frekans devrelerinde yaygın kullanımları için temel bir teorik temel olarak hizmet eder.
